Poesies iraniennes

فریدون مشیری
--------------------------------------------------------------------------------

آن روز شاعرم

گفتم برای آنکه بماند حدیث من
آن به که نغمه ها ز غم عشق سر کنم
غیر از سرود عشق نخوانم به روزگار
وز درد عشق سوز سخن بیشتر کنم
چنگم بجز نوای محبت نمی نواخت
طبعم به غیر عشق سرودی نمی سرود
بسیار آفرین که شنیدم ز هر کنار
بسیار کس که نغمه گرم مرا ستود
آتش زدم ز سوز سخن اهل حال را
اما زبان مدعیان خار راه بود
دیدند یک شبه ره صد ساله می روم
در چشم تنگشان هنر من گناه بود
کندند درخیال بنای گذشتگان
در پیش خود ستاره هفت آسمان شدند
فانوس شعرشان نفسی بر کشید و مرد
پنداشتند روشنی جاودان شدند
این گلشن خزان زده جای نشاط نیست
شاعر به شهر بی هنران بار خاطر است
اینجا کسی که مدح نگفت و ثنا نخواند
سعدی اگر شود نتوان گفت شاعر است
گیرم هزار نغمه سرایم ز چنگ دل
گیرم هزار پرده برآرم ز تار جان
آن روز شاعرم که بگویم مدیح این
آن روز شاعرم که بخوانم ثنای آن

منوچهر آتشی
--------------------------------------------------------------------------------

غزلی برای چشم ها



همه جا می بینمت
به درخت و پرده و اینه
نمی دانم اما
تو مرا دنبال می کنی
یا من ترا
ای چشم شیرین زیبا
به گلها می بینیم و می بینمت
به گلها نشسته ای و می بینیم
بر آب می نگرم و می بینمت
در آب می لرزی و می بینیم
تو مرا جست و جو می کنی یا من ترا ای چشم شیرین دلربا
همه رویاهایم را نیلوفری کرده ای
و همه خیال هایم را به بوی شراب آغشته ای
همه جا
گرمای خانه و جان و جهان است حضورت
ولی چشم که باز می کنم
نمی بینمت دیگر
با آن که می دانم
تو می بینیم همه جا
من شیدای توام
یا تو مرا گرفته ای به بازوی سودا
ای چشم شیرین بی پروا

از صبح پنجره ام
تا غروب ریشه می دوانم
شکوفه می د هم
به خواب که می روم
پاییز می شود
باد که به پهلویم می زند
یعنی آمده ای
همیشه وقتی چین دامنم گم است زیر غبار
بافه ی موهایم باز شده
و خیال می کنی شکوفه ها ر ا خواب دیده ام

تمام کافه ها مال ما بود
کوه هم
شور بودیم و نمک
از زیر ناخن هامان سر می رفت

آب بودی
نان بودم
در خطر تو کاکل مرا می پوشاندی
من سپر می شدم بر چهره ی رنگی ات
دیوار دیوار
دیوانه می شدیم
تا مسافر خانه ...
) تحویلمان نگرفت)
تا مهر اماکن...
(بی خیال شدیم)
شعرهای بی شب وشب های کله پا
گیلاس گیلاس

از درخت بالا می رفتیم
ویادمان می رفت
تهران گر وگور بی درخت کفاف جوانیمان را نمی دهد
آن قدر که دیوانه تر می شویم
نقشه برای دار می کشیم


نه تو ماه روی قالی شدی
نه من از شر این شهر
حلق آویز
یکی به شوهر رفت و دیگری به کوه
تا آن تخته سنگ
که روزی از دارآباد دزدیدیم و
سر برهنه نشستیم تا غروب

نه کافه مال ماست
نه کوه.

از گراناز موسوی