Lettre to iranian's

دوستان عزيز، هموطنان گرامی

در چند روز گذشته صحبتهای فراوانی درباره ی فيلم 300 در گرفت. بسيار از اين که اين فيلم احساسات عمومی ايرانيان را جريحه دار کرد متاسفم، و اگر هنگامی که آهنگساز فيلم از من خواست تا در موسيقی متن مشارکت داشته باشم می دانستم که فيلم 300 چنين بازتاب منفی بزرگی خواهد داشت، به يقين از پذيرفتن اين کار خود داری می کردم.

اين نامه را از آن رو می نويسم که به عنوان يک ايرانی حرف شما و احساس شما برايم بسيار مهم ست. همانگونه که می دانيد اولين روزی که من چند صحنه ای را که به صدای من نياز داشت ديدم، خيلی جا خوردم که چرا ايرانی ها را اين طور نشان می دهند و از آهنگساز پرسيدم که اين چه نوع فيلمی است. او برايم توضيح داد که اين اصلا فيلم تاريخی نيست، بلکه يک فيلم فانتزی است که از روی يک کتاب فانتزی ساخته شده است. من با چينن ذهنيتی به کار ادامه دادم.

زمانی که برای اولين بار فيلم را بطور کامل ديدم، احساس کردم که اين فيلم با وجود جدی بودن و فانتزی بودن برخی ايرانيان را ناراحت خواهد کرد. به همين دليل تصميم گرفتم تا نامه ای برای شما بنويسم و هچنين با برخی از نشريات امريکايی مصاحبه کردم تا موضع خودم را در قبال اين مساله مشخص کنم.

شما به خوبی می دانيد که موسيقی، فرهنگ، و انسان دوستی بنای زندگی من در تمام سالهای گذشته بوده است. من بارها در کشورهای مختلف برای اموری چون کمک به جنگ زدگان لبنان، کمک به مردم فلسطين، زنان افغانستان و ساختن مدرسه برای کودکان بی سرپرست کنسرت داده ام، و در تمام اين مدت نيز به عنوان يک زن ايرانی به کشور و فرهنگ خود افتخار کرده ام. برخی از نامه هايی که در اين مدت دريافت کردم برايم غير منتظره بود، چرا که بر اين باورم که پرخاش و بی حرمتی مسائل را حل نمی کند. اما به هر صورت بعد از اين همه سال می دانيد که يکايک شما برای من مهم هستيد، چرا که مخاطب است که هنر ما هنرمندان را محک می زند. اميدوار باشيم که در سال جديد با کارهای فرهنگی بهتر بتوانيم قدمهای مثبتی در راستای شناساندن فرهنگ و تمدنمان به دنيا برداريم.

با احترام

اعظم علی