کلوچــــه بــــر سبدنه، شـــراب درسبـــو کن
زشستو شـــوي باران، صفــاي گل فـــزونتر
کنار چشمه بنشين، نشاط شستو شو کن
جليقـــــهي زري را زجامــــــهدان بــــــــرآور
گَرَش رسيده زخمي، بهچيرگي رفو کن
ز پول زر، به گردن ببند طوقي؛ اما
به سيم تو نيرزد، قياس با گلوکن
به هفت رنگ شايان، يکي پري بياراي
ز چارقـــد، نمايان دو زلف از دو ســـو کن
ز گوشهي خســـوار خواهـــد آمد، ســــــــراي رُفتورو کن
موشي، سهتار کهنه برکش
ســـرودي از جواني بـــه پرده جستجو کن
چـــه بود آن ترانــــه؟ بلي، بـــــــه يادم آمد:
تـــــرانهي «زدستم گلي بگيـــــــر و بو کن...»
سکوت سهمگيــــــن را ازين ســـــــرا بتـــــاران
بخــــوان، برقص، آري، بخنـــــد و هاي و هو کن
ســـــوار چون درآيــــــد در آستــــــــان خانــــــــه
گلــــــــي بچيــن و، با دل، نثــــــــــــار پاي او کن
ســـــــوار در ســــــرايت، شبي بــــــــه روز آرد
دهــــــد به هرچه فرمان، سر از ادب فروکن!
سحر که حکم قاضي رود به سنگسارت،
نماز عاشقي را با خون دل وضو کن...
سرخوش و خندان زجا برخاستم
خانــــه را همچــون گلي آراستم
شمعهاي رنگ رنگ افــــــروختم
عود و اسپند اندر آتش سوختم
جـــلوهدادم هـــر کجا را با گلي
نرگسي يا ميخکي يا سنبلي
کودکم آمد به بر خواندم ورا
جامه هاي تازه پوشاندم ورا
شادمان رو جانب برزن نهاد
تا بداند عيد، ياران را چه داد
ساعتي بگذشت و بازآمد ز در
همچو طوطي قصهساز آمد ز در
گفت: «مادر! جامهام چرکين شده
«قيــــرگون از لکــــــــههاي کين شده
«بس که بر او چشم حسرت خيره شد
«رونقش بشکست و رنگش تيــــره شد
«هـــــر نگاه کينه کـــــز چشمي گسست
«لکـــهاي شــــــــد روي دامانــــم نشست
«از حسد هــــــــرکس شــــراري بــــرفروخت
«زان شـــرر يک گوشـــه از اين جامه سوخت
«مانــــد بــــــر اين جامــــــه، نقش چشمشان
«کينـــــه و انــــدوه و قهـــــر و خشمشــــــــتتان»
گفتمش: «اين گفتـــــه جــــــــز پنـــــدار نيست»
گفت:«مـــــــادر! ديـــــــــدهات بيــــــــــــدار نيست
«جامـــــه را تنها نــــه، جان فرســـــــــوده شــد
«بس کــــه با چشمان حسرت ســــــوده شــد
«از چـــه رو خـــواهي کــــه من با جامـــــهاي
«افکنـــــــــم در بــــــــرزني، هنگامـــــــــهاي
«جلـــــوه در اين جامــــــه آخــــر چون کنم
«کز حســــد در جـــام خلقي خـــون کنم
«شـــــرمم آيد من چنين مست غـــــــرور
«ديگــــران چــــــون شاخهي پاييز، عـــور
«همچــــو ماهي کش نباشد هالهاي
«يا چـــوشمعــــي کــــو ندارد لالهاي
«بر تنـــم اين پيرهن ناپاک شـــــــد
«چون دل غمديدگان صد چاک شـد
«يا مـرا عريان، چـــــو عريانان بساز
«يا لباسي هـــــــم پي آنان بساز»
اين سخن گفت و در آغوشــم فتاد
کاکلش آشفت و بر دوشـــــــم فتاد
اشک من با اشک او آميخت، نــرم
بوسههايم بـــر لبانش ريخت، نــرم
گفتمش: «آنان که مال اندوختنـــــد
«از تو کاش اين نکته ميآموختنــــد
«کاخشان هـــــرچند نغز و پُربهاست
«نقش ديوارش زخشم چشمهاست
«گــــر شـــرابي در گلوشان ريختــــه
«حســـرت خلقي بــــدان آميختـــــه
«شــــاد زي، اي ــودک شيــرين من
«اي رخت باغ و گـــل و نســرين من!
«از خــــــدا خواهــــم برومندت کنــــد
«ســــــربلنـــد و آبرومنــــــــدت کنــــد
«ليک چون سرسبز شمشادت شود
«خـــود مبـــــادا نـــرمي از يادت شود
«گـــــر ترا روزي فلک سرپنجـــــــه داد
«کس زنيــــــرويت مبـــــادا رنجه باد!»
صبا به تهنيت پير مي فروش آمد
که موسم طرب و عيش و ناز و نوش آمد
هوا مسيح نفس گشت و خاک، نافهگشاي
درخت سبـــز شــــد و مرغ در خـــــــــروش آمد
تنــــــور لاله چنان بــــــرفــــــروخت باد بهـــــــار
که غنچه غرق عرق گشت و گل به جوش آمد
به گوش هوش نيوش از من و به عشرت کوش
کــه اين سخن، سحر از هاتفم به گوش آمد
چه جاي صحبت نامحرم است مجلس انس
سر پياله بپوشان که خرقهپوش آمد
