|
| |
|
|
La racine du mot "khodâ" (Dieu) est d'après certaines sources (Borhân-e Qâte', c'est un farhang loqât assez recherché) en relation avec "beh khod âmadan" (prendre conscience de soi) :
[farsi:691f87a99e]در حاشیه برهان قاطع در وجه اشتقاق این کلمه چنین آمده: پهلوی متاخر خوتای، پهلوی اشکانی خوتاده، پازند خودای، بعضی این کلمه را از اوستایی خودهایه مشتق دانسته اند و نولدکه به حق در این وجه اشتقاق شک کرده چون خدای فارسی و خواتای پهلوی به کلمه خوتایه یا خواتادها اقرب است و آنهم با سانسکریت سوتس+آیو (از خود زنده) یا سانسکریت سوتس + آدی (از خود آغاز کرده) رابطه دارد.
[/farsi:691f87a99e]
Le résumé en français :
certains orientalistes (Nöldeke est nommé) estiment que le sens de ce mot doit être considéré en rapport avec du sanskrit [i:691f87a99e]svatas + âyu [/i:691f87a99e]ou [i:691f87a99e]svatas + âdi [/i:691f87a99e]qui signifient "az khod zendeh" et "az khod âghâz kardeh" : vivre de par soi, débuter de par soi.
Donc Peyman tu n'as pas tort.
Xerex non plus n'a pas tort en évoquant les racines communes des langues indoeuropéens.
L'avestique étant la mère d'une branche de ces langues d'un côté et très proche du Sanskrit de l'autre, tout ça prend une certaine cohérance. 
|
|
