|
| |
|
|
Forough Farokhzad (1935-1967)
Elle est la femme la plus connue dans l'histoire de la littérature persane.
Elle s'est mariée à l'âge de 17 ans et eu un fils un an après.
Elle a divorcé peu après et a demandé sa liberté dans une époque où cela ne se faisait pas. Rebelle, elle s'est battue pour la liberté de la femme en s'exprimant notamment par la poésie.
En voici un de ses écrits que j'aime beaucoup :
Oh oui, plus que cela,
plus que cela peut-on rester éteint.
De long moment on peut,
avec un regard tel le regard des morts, figé,
fixer la fumée d'une cigarette,
fixer la forme d'un verre,
la couleur terne d'une fleur du tapis,
le trait sans relief d'un mur.
On peut tirer le rideau d'un côté et voir.
Il pleut dans la rue,
un enfant est debout, sous un abri, avec un cerf volant en couleur.
un vieux véhicule fait le tour d'un rond point en faisant du bruit.
On peut rester ainsi, debout devant le rideau,
mais aveugle, sourd.
On peut crier avec une voix étrangère.
J'aime.
On peut rabaisser avec adresse.
Seul, on peut résoudre n'importe quel étrange énigme.
Seul, on peut en trouvant une réponse sans importance se donner du plaisir,
oui, une réponse sans importance,
cinq ou six mots.
On peut comme zéro dans la division, l'addition, et la multiplication avoir une réponse semblable.
On peut prendre le coin de ton oeil pour un bouton sans couleur d'une vielle chaussure.
On peut comme de l'eau, sécher dans la profondeur d'un trou.
On peut voir avec honte la beauté d'un instant, comme un drôle de photo noir, cachée au fond d'une valise.
On peut dans le cadre du tableau vide d'un jour, jouer le rôle d'un criminel ou d'un perdant.
On peut habiller la nudité d'un mur.
On peut, comme des poupées regarder le monde avec des yeux en verre.
On peut sous n'importe quelle pression crier et dire : oh, je suis trop heureux.
[farsi:4f0a7b63ec]
عروسک کوکی
بیش از اینها آه آری
بیش از اینها می توان خامش ماند
می توان ساعات طولانی
با نگاهی چون نگاه مردگان ثابت
خیره شد در دود یک سیگار
خیره شد در شکل یک فنجان
در گلی بیرنگ بر قالی
در خطی موهوم بر دیوار
می توان با پنجه های خشک
پرده را یکسو کشید و دید
در میان کوچه باران تند می بارد
کودکی با بادبادکهای رنگینش
ایستاده زیر یک طاقی
گاری فرسوده ای میدان خالی را
با شتابی پر هیاهو ترک میگوید
می توان بر جای باقی ماند
در کنار پرده ‚ اما کور ‚ اما کر
می توان فریاد زد
با صدایی سخت کاذب سخت بیگانه
دوست می دارم
می توان در بازوان چیره ی یک مرد
ماده ای زیبا و سالم بود
با تنی چون سفره ی چرمین
با دو پستان درشت سخت
می توان دربستر یک مست ‚ یک دیوانه ‚ یک ولگرد
عصمت یک عشق را آلود
می توان با زیرکی تحقیر کرد
هر معمای شگفتی را
می توان به حل جدولی پرداخت
می توان تنها به کشف پاسخی بیهوده دل خوش ساخت
پاسخی بیهوده آری پنج یا شش حرف
می توان یک عمر زانو زد
با سری افکنده در پای ضریحی سرد
می توان در گور مجهولی خدا را دید
می توان با سکه ای نا چیز ایمان یافت
می توان در حجره های مسجدی پوسید
چون زیارتنامه خوانی پیر
می توان چون صفر در تفریق و در جمع و ضرب
حاصلی پیوسته یکسان داشت
می توان چشم ترا در پیله قهرش
دکمه بیرنگ کفش کهنه ای پنداشت
می توان چون آب در گودال خود خشکید
می توان زیبایی یک لحظه را با شرم
مثل یک عکس سیاه مضحک فوری
در ته صندوق مخفی کرد
می توان در قاب خالی مانده یک روز
نقش یک محکوم یا مغلوب یا مصلوب را آویخت
می توان با صورتک ها رخنه دیوار را پوشاند
می توان با نقشهایی پوچ تر آمیخت
می توان همچون عروسک های کوکی بود
با دو چشم شیشه ای دنیای خود را دید
می توان در جعبه ای ماهوت
با تنی انباشته از کاه
سالها در لابلای تور و پولک خفت
می توان با هر فشار هرزه ی دستی
بی سبب فریاد کرد و گفت
آه من بسیار خوشبختم
[/farsi:4f0a7b63ec]
|
|
